Przewodziła łódzkiemu środowisku historycznemu, w którym od jesieni 1945 r. inicjowała dyskusje metodologiczne poświęcone materializmowi historycznemu. Założyła seminarium z materializmu historycznego dla pomocniczych pracowników naukowych i koło historyków marksistów. Pod jej kierunkiem Łódź stała się pierwszym i do końca lat 40. jedynym w Polsce ośrodkiem historiografii marksistowskiej, dokonując w ocenie Bohdana Baranowskiego „przełomu metodologicznego w historiografii polskiej”. Nestor polskiej historiografii społeczno-ekonomicznej Jan Rutkowski próbował pod koniec lat 40. wprowadzić ją do grona członków korespondentów Polskiej Akademii Umiejętności jako merytoryczną przedstawicielkę obozu władzy. Jej wpływy były jednak ograniczone do Łodzi, a i w tamtym środowisku Bohdan Baranowski uskarżał się po latach na jej apodyktyczność, przejawiającą się w promowaniu paradygmatu historii społeczno-gospodarczej kosztem historii politycznej. Jej powojenne syntetyczne opracowania historii społeczno-gospodarczej zostały zrecenzowane negatywnie przez Stanisława Arnolda i niedopuszczone do druku. Prowadzony przez nią Instytut wyróżniał się w skali kraju realizacją założeń ministerialnych dotyczących pracy zespołowej i planowania.