Kierowała wydawnictwem zbiorowym W stulecie Wiosny Ludów (5 tomów, 1948–1953), które w ocenie Stefana Kieniewicza jako pierwsze „zbliżyło w badaniach nad XIX w. starszą uniwersytecką kadrę historyków z pisarzami marksistowskimi”.
Była wiceprezeską Polskiego Towarzystwa Historycznego (PTH) przy boku Ludwika Kolankowskiego (organizatora Uniwersytetu Łódzkiego) w okresie VII Powszechnego Zjazdu Historyków Polskich we Wrocławiu we wrześniu 1948 r. W Prezydium Zjazdu, jako jeden z zastępców przewodniczącego Jana Dąbrowskiego, reprezentowała lewicę. Weszła do Komitetu Organizacyjnego powołanego wówczas Marksistowskiego Zrzeszenia Historyków (MZH), którego zarząd zdominowało jednak środowisko warszawskie i krakowskie. W ocenie delegacji radzieckiej, która liczyła na pozyskanie badaczy niezaangażowanych ideowo, zjazd nie doprowadził do określenia metodologicznego kierunku dla historiografii. Piotr Trietjakow wskazał na słabość liczebną historyków-marksistów, którzy, zapraszając pozostałych do współpracy, spotkali się z pobłażliwym przyjęciem, ale skrytykował również ich starsze pokolenie z Gąsiorowską i Arnoldem za „materializm ekonomiczny” pozbawiony politycznego ostrza walki klasowej. Inicjatywa MZH została ostatecznie zawieszona do 1950 r. z braku kadr, a Łódź zaczęła tracić pozycję na rzecz ośrodka warszawskiego, dokąd w 1949 r.