Drugim stopniem miało być małżeństwo rodzinne (zwane też małżeństwem rodzicielskim, ang. parental marriage), zawiązywane w momencie decyzji o chęci długotrwałego pożycia i wychowywania potomstwa. Para przechodziłaby przez pełną, formalną ceremonię i oczekiwano by, że małżonkowie zostaną ze sobą przez całe życie. Wraz z jego zawarciem powstawała umowa ekonomiczna, której skutki miałyby obowiązywać z chwilą rozwodu i podziału obowiązków wobec wspólnych dzieci. Takie małżeństwo na próbę mogłoby być pożądane szczególnie dla tych, którzy chcą dla siebie małżeństwa a jednocześnie pragną okresu wstępnego.
Podobnie, choć mniej sformalizowane rozwiązanie propagowała adwokatka i publicystka Harriet F. Pilpel czy socjolog L. Davids. Davids proponuje "odnawialne małżeństwo na próbę, w którym ludzie zawieraliby kontrakt o byciu w bezdzietnej wspólnocie, ocenianej po trzech do pięciu latach jej trwania; po tym okresie mogłaby być podjęta nowa decyzja lub ten sam związek byłby odnawiany na następne trzy do pięć lat". Bezdzietność zapewniałyby środki antykoncepcyjne.