Propozycje wprowadzenia małżeństwa na próbę do kultury Zachodniej Zwyczaj małżeństwa próbnego (występujący głównie poza kulturą europejską) inspirował niekiedy intelektualistów do przedstawiania propozycji reform wzorców życia na Zachodzie. W latach 20. XX wieku opowiedzieli się za nim m.in. znany logik i filozof, laureat Nagrody Nobla Bertrand Russell i sędzia amerykański Benjamin Barr Lindsey (1869-1943). Ten drugi uzasadniał potrzebę, jak się wyrażał, małżeństw koleżeńskich (ang. companionate marriage).
W latach 50. XX wieku na potrzebę wprowadzenia małżeństw na próbę (ang. trial marriage) wykazywała znana amerykańska antropolożka Margaret Mead. Według niej małżeństwo powinno być małżeństwem dwuetapowym (dwustopniowym, ang. two-stage marriage).
Pierwszym stopniem miało być tzw. małżeństwo intymne (lub małżeństwo indywidualne, ang. individual marriage), wcześniej ujmowane terminem małżeństwa koleżeńskiego, które stanowiłoby odpowiednik małżeństwa na próbę, polegałby na związku dwojga osób, które uzgodniły, że na razie nie będą mieć dzieci. Byłoby to małżeństwo łatwe do rozwiązania. W nim młodzi ludzie, nie spieszący się z posiadaniem potomstwa i stawaniem się rodzicami, nie składaliby sobie dozgonnych deklaracji, a rozstanie na tym etapie nie powodowało by żadnych konsekwencji (w tym ekonomicznych) dla żadnej ze stron.