Powstanie parafii ewangelickiej w Białej We wrześniu 1772 na skutek I rozbioru Polski obie miejscowości stały się częścią Galicji. Miejscowi ewangelicy byli w uprzywilejowanej sytuacji do współwyznawców żyjących w pozostałej części państwa, jak w sąsiednim Bielsku na Śląsku, ponieważ Habsburgowie zobowiązali się w układzie rozbiorowym do przestrzegania zapisów traktatu warszawskiego z 1768 roku. Mieli więc prawo posiadać kościół, jednak takiej budowli w mieście nie było. Postanowiono wówczas o powołaniu Rady Starszych składającej się z po dwóch przedstawicieli z Lipnika i z Białej, która miała na celu powołanie Zboru Ewangelickiego w Białej i Lipniku, a także powstanie budynków kościoła i szkoły oraz zatrudnienie duchownych i nauczycieli. W 1773 Rada Starszych wystosowała pismo do cesarzowej Marii Teresy o pozwolenie na budowę kościoła, które pozostało jednak bez odpowiedzi. Mimo tego 17 września 1781 postanowiono o rozpoczęciu tutaj kolonizacji józefińskiej, co poskutkowało pozwoleniem dla Białej i Lipnika na budowę własnego domu modlitwy. 3 października 1781 ogłoszono ponadto Patent tolerancyjny, zrównujący w prawach ewangelików i katolików na terenie Cesarstwa Austrii.