Kościół ewangelicki w Bełchatowie został wybudowany w latach 1829–1832. Samodzielna parafia została powołana 15 kwietnia 1837 na podwalinach działającego tu wcześniej zboru. Jednostka obejmowała również Kleszczów, co trwało do czasu usamodzielnienia się tamtejszego zboru w 1847. Kleszczowska parafia początkowo skupiała również wiernych wyznania ewangelicko-reformowanego, jednak po likwidacji unii kościelnej w 1849 założyli oni osobną parafię kalwińską z siedzibą w Kucowie.
W 1852 w sąsiedztwie kościoła wzniesiono budynek mieszczący szkołę ewangelicką. W II połowie XIX wieku został założony również cmentarz wyznaniowy. Do parafii należał także filiał w Pożdżenicach.
Początkowo parafia posiadała znaczną liczbę kantoratów, które stanowiły mniejsze jednostki z nauczycielami pełniącymi rolę kantorów, co uprawniało ich do prowadzenia nabożeństw lektorskich. Kantoraty posiadały własne szkoły i cmentarze. Do zamknięcia części z nich doszło po 1870 w efekcie wyjazdu części należących do nich wiernych na Wołyń, w wyniku panującej tu epidemii cholery oraz głodu. Pozostały kantoraty w Hucie Porajskiej, Kałdunach, Myszakach i Pawłowie Szkolnym. Kolejne trzy kantoraty były administrowane przez filiał w Pożdżenicach: Korablew, Pawłowa i Zelów.