W 1824 do Piotrkowa przybyli członkowie Misji Barbikańskiej, zajmujący się nawracaniem żydów na chrześcijaństwo. Misja uzyskała wydane przez władze kościelne pozwolenie na sprawowanie czynności religijnych w budynku piotrkowskiego kościoła. Dzięki temu świątynię wyremontowano, przebudowano oraz zakupiono dodatkowe wyposażenie.
21 października 1827 doszło do instalacji drugiego w historii parafii własnego proboszcza, którym został ks. Jan Jakub Benni. W parafii nastąpiło ożywienie, należeli do niej również wierni z Tomaszowa oraz Radomia. W 1830 od zakonu pijarów został zakupiony plac, gdzie planowano budowę mieszkania dla księdza, jednak z braku wystarczających środków została ona odłożona.
W 1833 ks. Benni wyjechał do Tomaszowa i rozpoczął posługę w tamtejszej parafii ewangelickiej. Jego następcą został rok później ks. Karol Zander. Liczba członków zboru zmniejszała, co spowodowane było przez utworzenie nowych parafii w Zelowie i Kleszczowie. Ksiądz Zander pełnił urząd proboszcza do 1838 roku i przeniósł się do parafii w Aleksandrowie Łódzkim. Na stanowisku zastąpił go ks. Jan Rother, pracujący w Piotrkowie do 1844. Duża rotacja duchownych w tym czasie spowodowana była fatalną sytuacją finansową zboru, wynagrodzenia dla księży nie były wypłacane, a długi nagromadzone przez lata wobec ks.