Zandera i Benniego zostały spłacone dopiero w 1843.
27 listopada 1844 proboszczem został ks. Leopold Otto. Dzięki swoim kazaniom doprowadził on do napływu nowych członków parafii, wybudowano wtedy dom parafialny z mieszkaniem dla księdza oraz kantora, a także pomieszczeniami szkolnymi. Ksiądz Otto w 1847 zebrał środki na remont kościoła, ufundował również pierwszy z dzwonów, a kolejny został zakupiony przez właściciela majątku Żeromin, Ernesta Krapacza. Dzwony zostały umieszczone w nowo wybudowanej wieży kościelnej.
11 sierpnia 1849 dotychczasowy proboszcz objął stanowisko duszpasterza w parafii warszawskiej. Piotrkowski zbór, po krótkim okresie zarządzania przez administratorów, został 19 sierpnia 1851 objęty przez ks. Ludwika Müllera, który w latach 1890-1905 pełnił dodatkowo funkcję superintendenta kaliskiego. W 1851 wraz z parafianami założył szkołę elementarną, mieszczącą się w budynku parafialnym. Szkoła została w 1883 przekształcona w placówkę świecką.
Proboszcz doprowadził również do powstania kantoratów położonych w miejscowościach takich jak Jarosty, Lubiaszów, Leonów, Klementynów i Lesiopole, które obsługiwał kilka razy w roku, a w pozostałym okresie opiekę nad nimi pełnili miejscowi kantorzy. W 1857 utworzony został zbór filialny w Pilicy, który w 1876 został oddany pod administrację parafii w Kielcach.