Zaczęto odprawiać nabożeństwa poranne i wieczorne, również w języku polskim. Wprowadzono godziny biblijne, nabożeństwa dla dzieci, godziny i święta misyjne. Oprócz posługi duchowej parafia prowadziła działalność oświatową. Na przełomie XIX i XX wieku prowadzono dziesięć szkół elementarnych i jeden kantorat, w których uczyło się 1100 dzieci. Zorganizowano Ochronkę Ewangelicką dla dzieci w wieku przedszkolną. W 1900 otworzono dom starców. Funkcjonowało też Ewangelicko-Augsburskie Towarzystwo Opieki nad Dziewczętami (Jungfrauenverein) i Ewangelicko-Augsburskie Towarzystwo Młodych Mężczyzn (Jünglingsverein), a także Stowarzyszenie Kobiet Wyznania Ewangelickiego (Frauenverein), którego zadaniem była przede wszystkim opieka nad ubogimi i chorymi.
Rozkwit wspólnoty protestanckiej w Pabianicach przerwała II wojna światowa. W 1943 proboszcz został skierowany na front z powodu braku uległości wobec nazistów i konfliktu z pabianickim gestapo. W latach powojennych parafia pozbawiona była stałego proboszcza. Mieczysław Moczar wydał zakaz odprawiania nabożeństw ewangelickich. W okresie PRL posługę duszpasterską sprawowali księża dojeżdżający ze Zduńskiej Woli. Stałego proboszcza parafia ponownie otrzymała w 1973.