Po II wojnie światowej budynek kościoła w Ozorkowie został odebrany parafii i przekształcony na obóz dla ludności pochodzenia niemieckiego. Budynki parafialne również zostały zajęte i zamieniono je w mieszkania lokatorskie. Zbór pozbawiony był opieki duszpasterskiej. Po likwidacji obozu świątynia została przejęta przez kościół rzymskokatolicki.
Pierwsze powojenne nabożeństwa ewangelickie zaczęły odbywać się na przełomie lat 1947 i 1948 na terenie cmentarza. Prowadzone były przez ks. Karola Kotulę z Łodzi, który został decyzją Konsystorza administratorem parafii. W 1953 kościół parafialny został zwrócony luteranom.
Funkcję administratorów parafii pełnili po wyborze ks. Kotuli w 1953 na biskupa księża łódzcy. W 1954 stanowisko to objął ks. Woldemar Gastpary, który działał razem z parafianką Anną Sznajder na rzecz rewindykacji mienia zboru. W parafii pracowali wtedy dwaj praktykanci - na przełomie lat 1954-1955 Janusz Narzyński oraz od 6 maja 1955 Janusz Werner, który od czasu ordynacji w dniu 15 kwietnia 1956 został wikariuszem, a od 1958 administratorem ozorkowskiej parafii. l lipca 1980 stanowisko wikariusza objął ks. Marcin Undas, natomiast w 1987 został on administratorem.