Nowi mieszkańcy pochodzili z Pomorza, Wielkopolski, Śląska, Badenii, Hesji i Wittenbergi. Była to przeważnie ludność wyznania luterańskiego, z niewielkim udziałem reformowanych oraz mennonitów. Ich życie religijne toczyło się w zamieszkiwanych przez nich osadach, gdzie powstawały budynki domów modlitwy, w których w niedziele odbywały się nabożeństwa prowadzone przez kantora, a w pozostałe dni pełniły one funkcję szkoły. Administracja kościelna była prowadzona przez parafie rzymskokatolickie, tam też początkowo odbywały się chrzty, śluby i pogrzeby, co prowadziło do konfliktów. W tamtym czasie najbliższa parafia ewangelicka znajdowała się w Węgrowie.

Pierwszy kościół ewangelicki na terenie Mazowsza Zachodniego został wybudowany w 1775 w Iłowie, erygowanie parafii zostało potwierdzone w 1782 przez kasztelana Adama Lasockiego, który zobowiązał się łożyć środki na jej utrzymanie. Powstała kancelaria parafialna, szkoła i cmentarz. Parafia obejmowała do początku XIX wieku terytorium całej części południowo-zachodniej Mazowsza, w związku z czym podzielona została na kilka kantoratów.