Jesienią 1944 r. odwiedziła swój dom rodzinny. 30 stycznia 1945 r. w Kownie, na sali kina „Forum”, odbył się drugi wieczorek literacki dla kowieńskich uczniów, na którym poetka czytała swoje wiersze.

8 czerwca 1945 r. Nėris hospitalizowano w Szpitalu Czerwonego Krzyża w Kownie. Kiedy przebywała w szpitalu, bardzo jej zależało, aby został wydany ostatni zbiór jej wierszy, który napisała będąc w Rosji. Tę książkę S. Nėris nazwała Przy wielkiej drodze (lit. Prie didelio kelio), lecz wydawca zmienił nazwę na Słowik nie może nie ćwierkać (lit. Lakštingala negali nečiulbėti). Zbiór na jej prośbę został jej pokazany. Poetce nie spodobała się ani zmieniona nazwa, ani przeredagowane wiersze.

7 lipca 1945 r. w Moskwie Salomeja Nėris zmarła z powodu raka wątroby. 8 lipca jej ciało zostało przewiezione do Kowna. 9 lipca odbył się pogrzeb. Poetka została pochowana w sadzie Muzeum Wojskowego. W 1992 r. jej szczątki uroczyście przeniesiono na cmentarz Pietraszuński.

Zbiory poezji Anksti rytą, 1927 Pėdos smėly, 1931 Per lūžtantį ledą, 1935 Diemedžiu žydėsiu, 1938 Dainuok, širdie gyvenimą, 1943 Lakštingala negali nečiulbėti, 1945 Baltais takeliais bėga saulytė, 1956 Širdis mana – audrų daina, 1959 Kur baltas miestas, 1964 Laumės dovanos, 1966 Negesk žiburėli, 1973 Kaip žydėjimas vyšnios, 1978

Przypisy

Bibliografia