W końcu lipca 1941 r. wyjechała do Penzy. Tam napisała wiersze Sakalai broleliai (Bracia sokoły), Tėvynė (Ojczyzna), Kareivio motina (Matka żołnierza), Partizanai miškuos (Partyzanci w lasach). Aktywnie uczestniczyła w litewskich wieczorkach literackich razem z poetami takimi jak Liudas Gira, Kostas Korsakas, Antanas Venclova.

10 grudnia z Penzy wyjechała do Ufy. Przez pewien czas mieszkała w hotelu „Baszkiria”, potem przy ulicy Mendelejewa. W grudniu zaczęto czytać jej poezję w audycjach poświęconych Litwinom, nadawanych przez moskiewskie radio.

W połowie 1942 r. poetka wyjechała z Ufy do Moskwy i tam zamieszkała. W Moskwie spotkała swoich dawnych przyjaciół, współpracowała z gazetami, szczególnie litewskojęzycznymi, uczestniczyła w wieczorkach literackich, czytała swoją twórczość przez radio. Gdy mieszkała w Moskwie, podupadła na zdrowiu, lecz nie chciała chodzić do lekarzy.

Okres powojenny Wieczorem 30 września 1944 r. Nėris wróciła z Moskwy do Kowna, spotkała się ze swoim mężem Bernardem, lecz nie mieszkała w domku w Palemonie. Zamieszkała przy ulicy Maironisa, a potem przeniosła się do mieszkania przy ulicy Dainavos. Poetka była już chora, lecz nie załamywała się z powodu trudnych warunków życia, choć zimą musiała mieszkać w nieogrzewanym mieszkaniu.