Koledzy, których poznała na uniwersytecie, zapamiętali ją jako osobę subtelną, wrażliwą i z dużym wyczuciem. Bardziej koleżeńskie więzi utrzymywała z młodymi poetami, pisarzami – z Juozasem Tysliavą, pochodzącym z tej samej wsi, oraz ze Stasysem Santvarasem, Petronėle Orinaite, Vincasem Mykolaitisem-Putinasem. Zakochała się w swoim wykładowcy Juozasie Eretasie. Swoje uczucia wyrażała w dzienniku lub w wierszach, które pisała nocą.

Studiując na uniwersytecie Nėris wydała pierwszy zbiór wierszy Anksti rytą (lit. Wczesnym rankiem) (1927 r.) który przyniósł jej uznanie w środowisku poetyckim. Studia ukończyła w 1928 r.

Po ukończeniu studiów W 1928 r. przeniosła się do Łoździej: 1 września została skierowana przez Ministerstwo Oświaty do gimnazjum „Žiburys” (lit. „Światło”) w Sejnach jako nieetatowa nauczycielka na prawach praktykantki. Mieszkając w Łoździejach, Salomeja Nėris w gimnazjum uczyła języka niemieckiego, prowadziła kółko literatów, pomagała uczniom przygotowywać wieczorki, prowadziła kursy języka niemieckiego dla dorosłych. Od 1 sierpnia 1930 r. decyzją Ministra Oświaty została zatrudniona w gimnazjum „Žiburys” w Sejnach jako pełnoetatowy pracownik.