Kiedy uczyła w Łoździejach, 3 lipca 1930 r., komisja sprawdzająca cenzus nauczycieli przyznała jej tytuł nauczyciela szkoły wyższej i prawo do nauczania: a) w szkole wyższej – języka litewskiego, b) w szkole średniej – języka litewskiego i niemieckiego.

Na końcu czerwca 1929 r. S. Nėris wyjechała do Wiednia. Podczas pobytu w Austrii pogłębiała znajomość języka niemieckiego na kursach organizowanych przez Uniwersytet Wiedeński. Latem 1929 r. zaczęła przygotowywać do druku swój drugi zbiór wierszy – Pėdos smėly (lit. Ślady na piasku), który został wydany w 1931 r.

Latem 1930 r. po raz trzeci odwiedziła Europę Zachodnią wraz z profesorem Balysem Sruogą. Jesienią 1931 r. poetka przeprowadziła się do Kowna. W latach 1931–1934 prowadziła prywatne lekcje, a ponadto zajmowała się przypadkowymi pracami literackimi, tłumaczeniami literatury pięknej, które były drukowane, podpisywane różnymi pseudonimami lub bez podpisów, w periodycznej prasie i w oddzielnych pozycjach książkowych. Będąc w Kownie zbliżyła się do trzeciofrontowców – pisarzy o lewicowych prokomunistycznych poglądach.