To spotkanie zapoczątkowało przyjaźń obu perkusistów, trwającą aż do śmierci Krupy.
Po konkursie Bellson nadal doskonalił swój warsztat instrumentalny oraz bacznie obserwował grę innych perkusistów, którzy występowali w orkiestrach przybyłych z koncertami do Moline i sąsiedniego Davenport. Lider jednej z nich, znany pianista i kompozytor, Ted Fio Rito, dowiedziawszy się o utalentowanym, nastoletnim perkusiście, zaoferował mu pracę w swojej orkiestrze. Louie przyjął ofertę, choć z opóźnieniem, najpierw bowiem chciał dokończyć naukę w szkole średniej. W 1939 zdał wszystkie egzaminy i dołączył do big-bandu Fio Rita, występującego wówczas w modnym klubie hollywoodzkim – „Florentine Gardens”. W sierpniu 1942 wypatrzył go tam kontrabasista Harry Goodman, brat Benny’ego, który zaprosił go na przesłuchanie kandydatów do orkiestry „Króla Swingu”. Kiedy Harry mi to zaproponował, z wrażenia zacząłem się jąkać. Po prostu mnie zamurowało. Przesłuchanie wypadło znakomicie i Benny Goodman oznajmił Louiemu, że został przyjęty. Kiedy młody perkusista oznajmił dotychczasowemu pracodawcy, że chce przejść do innej orkiestry, Fio Rito zareagował gniewem. Jego wzburzenie jednak było krótkotrwałe i obaj muzycy rozstali się w zgodzie.