Dokształcał się w dziedzinie kompozycji i aranżacji u Normana Bakera, twórcy muzyki do wielu filmów Walta Disneya.
Po niemal roku pracy z Jamesem Bellson i jego dwaj koledzy z orkiestry (puzonista Juan Tizol i saksofonista Willie Smith) otrzymali propozycję gry z Dukem Ellingtonem. To była niesamowita szansa. Kiedy powiedzieliśmy o tym Harry’emu, ten odrzekł: „Weźcie mnie z sobą”.
thumb|240px|Louie Bellson, Cat Andersoni Clark Terry (z prawej) z orkiestrą Ellingtona, 1952 thumb|240px|Pearl Bailey
Bellson współpracował z Ellingtonem do listopada 1952. W tym czasie rozwinął się artystycznie, czerpiąc doświadczenia z dokonań zarówno Ellingtona, jak jego współpracownika – kompozytora, aranżera i pianisty – Billy’ego Strayhorna. Ponadto mógł realizować własne pomysły muzyczne, poszerzając repertuar orkiestry o kompozycje Skin Deep, The Hawk Talks i Ting-A-Ling. Owe utwory tak bardzo spodobały się słynnemu bandliderowi, że wkrótce je nagrał (solo Bellsona w Skin Deep uchodzi za perkusyjne arcydzieło). Zdaniem wielu krytyków, Bellson „swoimi wspaniałymi aranżacjami swingowymi odświeżył orkiestrę Ellingtona”.