Neokomunistyczna Partia Związku Radzieckiego () – tajna organizacja o charakterze lewicowo-radykalnym, działająca w ZSRR od września 1974 do stycznia 1985 roku. Współcześni badacze uważają NPZR za jedną z pierwszych organizacji nowej lewicy w Związku Radzieckim.
Historia Organizacja powstała z połączenia dwóch tajnych grup lewicowo-radykalnych – Partii Nowych Komunistów i Szkoły Lewicowej, które założone zostały niezależnie od siebie w grudniu 1972 – styczniu 1973 roku.
Linia ideologiczna NPZR ukształtowała się w wyniku syntezy idei trockizmu i Nowej lewicy (przede wszystkim tych głoszonych przez Herberta Marcusego, Ernesta Guevarę i Régisa Debraya), których nośnikiem była PNK oraz idei egzystencjalizmu (w wydaniu głównie Jean-Paula Sartre’a, Alberta Camusa i Antoine’a de Saint-Exupery’ego), które bliskie były Szkole Lewicowej.
Członkowie NPZR planowali przeprowadzenie w styczniu 1977 roku zjazdu założycielskiego, na którym miano dokonać wyboru organu kierującego partią (komitetu centralnego) oraz przyjąć jej statut i program.