Do tego czasu kwestie teoretyczne i programowe regulować miał dokument „Zasady neokomunizmu”, napisany przez Aleksandra Tarasowa w listopadzie 1973 roku na użytek PNK, a w maju-czerwcu 1974 roku przerobiony przez niego na prośbę członków Szkoły Lewicowej w taki sposób, by móc pełnić rolę teoretycznej podbudowy NPZR jako całości. Po wydarzeniach, jakie dotknęły partię w roku 1975, a później 1977, plany zwołania zjazdu założycielskiego zostały przekreślone i w efekcie nigdy nie doszedł on do skutku.

Tymczasowe kierownictwo NPZR i funkcję jej organu koordynacyjnego objęła we wrześniu 1974 roku „kierownicza piątka” w składzie: Aleksandr Tarasow (teoria, ogólne kierownictwo), Natalia Magnat (teoria, ogólne kierownictwo), Wasilij Minorskij (działalność agitacyjna na uczelniach technicznych i w środowiskach kontrkulturowych), Olga Barasz (działalność agitacyjna na uczelniach humanistycznych, tłumaczenia), Igor Duchanow (kontakty z członkami z różnych regionów kraju, zapewnienie bezpieczeństwa). Zakładano, że „piątka” będzie pełnić swoją rolę do momentu wyboru KC partii. W 1977 roku Duchanowa w składzie „kierowniczej piątki” zastąpił S. Trubkin. Decyzje wykraczające poza kompetencje poszczególnych członków „piątki” były przez nich podejmowane kolegialnie, większością głosówТарасов А. Н.Леворадикалы // Тарасов А. Н., Черкасов Г.