Ogółem NPZR liczyła 32 członków, skupionych przede wszystkim w Moskwie i obwodzie moskiewskim. Jej regionalne komórki istniały także w Kirowie (2 osoby), Leningradzie (2 osoby), na Ukrainie (Dniepropetrowsk, 2 osoby), w Gruzji (Tbilisi i Rustawi, 2 osoby), na Łotwie (Ryga, 1 osoba). 10 działaczy zostało zdemaskowanych w Moskwie w 1975 i dwie - w Kirowie w 1980 roku.
W 1984 roku, analizując zachodzące w ZSRR (po śmierci Susłowa, Breżniewa i Andropowa) procesy, liderzy partii doszli do wniosku, że w najbliższych latach nastąpi krach systemu stworzonego przez KPZR i kraj wkroczy w fazę radykalnych przemian. Stwierdzono, że w takich warunkach niewielka tajna organizacja nie będzie w stanie odgrywać żadnej roli w społeczeństwie ani w jakikolwiek sposób oddziaływać na procesy polityczne w kraju. W drugiej połowie 1984 roku w NPZR doszło do dyskusji na ten temat, rezultatem której stało się samorozwiązanie partii w styczniu 1985 roku.
Ideologia Wczesny okres istnienia