Początkowo NPZR kierowała się zasadami ideologicznymi wyłożonymi przez Aleksandra Tarasowa w „Zasadach neokomunizmu” i szeregu innych prac („Każdy człowiek jest królem”, „Chile, kryzys cypryjski i eurokomunizm”, „Dyktatura rewolucyjna, NEP i stalinizm”, „Błotna zgnilizna. «Czarna sotnia» jako rewolucyjna kontrrewolucyjność mieszczaństwa” i in.), zniszczonych razem z archiwum partii we wsi Walentynowka w 1975 roku.
Tarasow postrzegał ustrój gospodarczy ZSRR jako socjalistyczny (co pozostawało w zgodzie z oficjalną wykładnią stalinowską), ale system polityczny - już nie; w socjalizmie władza powinna bowiem należeć do społeczeństwa, natomiast w ZSRR skupiła się ona w rękach rządzącej biurokracji. Aby wyjaśnić genezę tego zjawiska, Tarasow posłużył się tezą Lenina o możliwości „przesunięcia” władzy: w interpretacji Tarasowa na przełomie lat 20. i 30. grupa Stalina, reprezentująca interesy drobnej burżuazji (mieszczaństwa), a w pierwszym rzędzie klasy urzędniczej, zwyciężyła w wewnątrzpartyjnej walce grupy reprezentujące interesy klasy robotniczej i rewolucyjnej inteligencji, i przejęła władzę. Było to możliwe, ponieważ budowa socjalizmu w gospodarce nie została jeszcze wówczas ukończona i brakowało materialnych podstaw dla ukształtowania się realnej socjalistycznej demokracji.