W 1883 stanowisko proboszcza polskojęzycznej części zboru objął ks. Jerzy Badura, będący obrońcą zachowania języka polskiego w czynnościach kościelnych oraz nauce religii i innych posługach wśród wiernych parafii wobec nasilającej się germanizacji na terenie Królestwa Prus. Prowadził intensywną działalność wydawniczą i publicystyczną. Pracował dla polskojęzycznych czasopism ewangelickich, a także był autorem licznych polskich broszur religijnych. Podczas jego kadencji w 1886 ukazał się między innymi Katechizm międzyborski.
W 1893 hrabina Gertruda von Reichenbach z Goszcza otwarła tutaj stację diakonijną, w której siostry diakonise sprawowały opiekę nad ludźmi w podeszłym wieku i dziećmi. W 1907 założono również organizację Wspólnota Kościelna.
2 września 1911 roku w Międzyborzu zmarł proboszcz Jerzy Badura, jego następcą został ks. Kurzawa.
8 stycznia 1914 poświęcony został nowy dom parafialny, zbudowany obok kościoła.
W czasie trwania I wojny światowej w każdą środę prowadzone było nabożeństwo błagalne w intencji jej zakończenia. W 1916 w budynku domu zborowego otwarto sierociniec, w którym zamieszkało kilkanaście dzieci pochodzących z Wrocławia.