W 1786 na terenie hrabstwa działało już kilka nielicznych zborów ewangelickich.
Dokonana w 1810 sekularyzacja kościoła rzymskokatolickiego na terenie Królestwa Prus umożliwiła polepszenie sytuacji ewangelików w Kłodzku. Dzięki niej w 1812 budynek dawnego kościoła klasztornego został przekazany na ewangelicki kościół garnizonowy. Następnie w marcu 1836 został on przeznaczony przez władze na potrzeby miejscowego zboru. Doszło również do budowy nowych kościołów luterańskich na terenie regionu, a ich budowa wspierana była finansowo ze środków Bratniej Pomocy im. Gustawa Adolfa. Następował stopniowy wzrost liczby ewangelików, jednak nigdy nie powrócili oni do stanowienia większości na tym terenie i posiadali jedynie charakter diasporalny. Spowodowane to było sukcesem wcześniejszych działań kontrreformacyjnych, znacznym konserwatyzmem ludności zamieszkujących tutejsze wsie i niewielkim uprzemysłowieniem obszaru. Zmiany tej sytuacji nie przyniosło także utworzenie w 1910 w Jugowie placówki filialnej dolnośląskiego diakonatu żeńskiego „Friedenshort”, którego diakonisy prowadziły opiekę nad dziećmi, chorymi i ubogimi, a także zajmowały się misją wewnętrzną.