Luteranizm został prawie w całości usunięty z terenu hrabstwa kłodzkiego i zastąpiony przez głęboką, ludową odmianę katolicyzmu.
Panowanie pruskie thumb|230px|Kościół św. Jerzego i św. Wojciecha oraz klasztor w Kłodzku, w latach 1836–1947 własność parafii ewangelickiej Dzięki wojnom śląskim panowanie nad regionem objął Fryderyk II Wielki, król Prus, który jeszcze 1 grudnia 1740 król wydał zarządzenie o wprowadzeniu pełnej wolności religijnej na terenie podległego mu kraju. W przeciwieństwie do większości terenów Dolnego Śląska, gdzie znaczna część mieszkańców pomimo oficjalnego przyjęcia katolicyzmu pozostawała kryptoprotestantami, oczekującymi na zmianę sytuacji politycznej, w hrabstwie kłodzkim ponowne pojawienie się luteranizmu następowało wolno. Pewne ożywienie w tym zakresie spowodowane zostało m.in. przez przybycie do miejscowych garnizonów pruskich żołnierzy wyznających luteranizm. 11 lutego 1742 w Kłodzku miało miejsce pierwsze nabożeństwo ewangelickie od 1622 i odbyło się ono w kaplicy stacjonującego tam garnizonu pruskich wojsk. Od 5 czerwca 1744 rozpoczęto je prowadzić w odpowiednio przystosowanym dawnym magazynie zboża, a następnie 12 lipca 1744 przeniesiono je do budynku ratusza, a stamtąd do nowej kaplicy garnizonowej powstałej w wyniku przebudowy obiektu wojskowej piekarni, poświęconej 20 sierpnia 1752.