W kościele św. Krzysztofa jeszcze za czasów przedreformacyjnych odbywały się posługi religijne dla polskojęzycznych wiernych. Pierwszym polskim ewangelickim duchownym był Michał Buck, pracujący w kościele w latach 1550–1560. Jego następcą został Mikołaj Siderius pochodzący z Lubelszczyzny. Ufundował on księgozbiór dla polskiej biblioteki kościelnej. Kolejnym duchownym zboru polskiego został Michael Kush, który przygotował wydany w 1646 słownik niemiecko-polsko-łaciński. W kościele pracował Paweł Twardy, który opublikował dzieła takie jak „Postylla S. Dambrowskiego” oraz „Modlitwy dla nabożeństwa chrześcijanina”. Przy kościele św. Krzysztofa powstała następnie samodzielna parafia. Kazania w języku polskim głoszone tu były do 1888. Wówczas parafia św. Krzysztofa została włączona w struktury parafii św. Marii Magdaleny, a kościół św. Krzysztofa stał się ponownie jej kościołem filialnym. W wyniku działań wojennych w 1945 budynek kościoła uległ zniszczeniu w 75%.