Wspierał ruch moskalofilski w Galicji; był honorowym członkiem wołyńskiego oddziału Galicyjsko-Russkiego Towarzystwa DobroczynnegoW. Osadczy, Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2007, , s.537.
W 1917, w czasie Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, poprosił o przeniesienie w stan spoczynku. Został wówczas skierowany do monastyru Dońskiego w Moskwie jako jego przełożony.
W 1919 patriarcha moskiewski i całej Rusi Tichon powierzył mu zarząd eparchii kurskiej i obojańskiej, zaś w 1920 nadał mu godność metropolity. W 1923 na własną prośbę odszedł w stan spoczynku, na krótko wrócił do czynnej działalności biskupiej, po czym ponownie odszedł z urzędu z powodu złego stanu zdrowia.
W 1925 metropolita Nazariusz odmówił zaangażowania się w ruch Żywej Cerkwi, po czym w tym samym roku został po raz trzeci wyznaczony na zwierzchnika eparchii kurskiej. Do końca życia pozostawał lojalny wobec locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego, metropolity Sergiusza (Stragorodskiego), i jego deklaracji lojalności wobec władz ZSRR, chociaż stanowisko przeciwne przyjęli jego najbliższy współpracownicy.