thumb|Gęsie pióro thumb|Przycinanie gęsiego pióra na obrazie Gerarda Dou (1633)
Gęsie pióro – potoczne określenie odpowiednio przyciętej lotki dużego ptaka używanej w przeszłości jako narzędzie do pisania.
Historia Przed gęsimi piórami ludzie używali rylców, którymi pisali po glinie i wosku, oraz piór trzcinowych (kalamusów) z atramentem – do pisania na papirusie i skórach zwierząt. Każda z tych technik miała jednak istotne wady. Teksty pisane na glinie były ciężkie i kruche, a także trudne do sporządzenia (gliniane tabliczki trzeba było wypalać po skończeniu). Woskowe tabliczki szybko się niszczyły i były wrażliwe na ciepło. Z kolei trzcinowe pióra były zbyt sztywne i szybko się zużywały. Z tych powodów zastąpiono je gęsimi piórami, choć uprzednio używane narzędzia do pisania nie wyszły całkowicie z użytku.
Choć ciężko ustalić, kiedy pojawiły się pierwsze gęsie pióra, wiadomo, że niektóre części Rękopisów z Qumran zostały napisane gęsimi piórami w II wieku p.n.e. Święty Izydor z Sewilli wspomina je w swoich pismach z VII wieku. Uważa się, że gęsie pióro zaczęło się rozpowszechniać jako popularna metoda pisania, lepsza niż trzcinowe pióra. Dzięki gęsim piórom łatwo było pisać na pergaminie i welinie. Używano ich również z małymi pędzlami do wzbogacania rękopisów ilustracjami, zdobieniami czy rysunkami.