W XV wieku popularność piór gęsich zaczęła rosnąć wraz z rozprzestrzenianiem się na dobre pisma w świecie zachodnim. Wiele ważnych dokumentów, takich jak Magna Charta Libertatum czy Deklaracja niepodległości Stanów Zjednoczonych, zostało napisanych i podpisanych gęsimi piórami. Popularność gęsich piór trwała do czasu, gdy w XIX wieku do masowej produkcji weszły stalówki, choć w niektórych zastosowaniach przetrwały one do dziś. Podczas obrad Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych na stołach umieszczanych jest dwadzieścia gęsich piór.
Wytwarzanie Istnieją różne metody obróbki ptasich piór, tak aby stały się piórami do pisania. Wykorzystuje się duże pióra gęsi, łabędzi lub indyków (choć można również użyć piór wrony, orła, sowy lub jastrzębia). Stosinę pióra należy najpierw zmiękczyć, na przykład umieszczając ją w gorącym popiele. Następnie pióro jest spłaszczane na twardej powierzchni za pomocą noża i zaokrąglane palcami. Zamiast popiołu stosuje się również gorącą wodę lub piasek. Głównym celem jest utwardzanie pióra przy jednoczesnym uczynieniu go bardziej elastycznym, aby wytrzymało pisanie przez dłuższy czas. Potem za pomocą małego noża nacina się pod odpowiednim kątem dutkę, celem utworzenia owalnego otworu.