Okres okupacji spędził w Polsce, biorąc udział w tajnym nauczaniu w ramach wykładów UW i liceum Batorego; po powstaniu warszawskim przez krótki czas mieszkał w domu Zofii Nałkowskiej w Adamowiźnie. Po wojnie został naczelnikiem Wydziału Nauki w Ministerstwie Oświaty (1945–1947). W 1946 obronił na UW pracę habilitacyjną La sommation spatiale des exertation thermiques i został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1946–1955 kierował na tej uczelni Katedrą Psychologii, prowadząc wykłady z psychologii ogólnej i eksperymentalnej. Od 1947 był równocześnie profesorem Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, gdzie także kierował Katedrą Psychologii (do 1966, później był kuratorem tej katedry) oraz pełnił funkcję prorektora w okresie 1961–1966. W latach 1966–1970 prowadził wykłady na Uniwersytecie Warszawskim, jako pracownik naukowy kolejno: Katedry Psychologii Eksperymentalnej i Instytutu Psychologii. Ponadto był związany z Instytutem Naukowym Kultury Fizycznej w Warszawie (1953–1965 kierownik Pracowni Psychologii), Instytutem Biologii Doświadczalnej PAN (1955–1962 kierownik Zakładu Psychologii Eksperymentalnej), Pracownią Psychometryczną PAN (1965–1969 przewodniczący Rady Naukowej), Zakładem Historii Nauki i Techniki PAN (1969–1972 kierownik Pracowni Teorii i Organizacji Nauki).