W tym czasie został przeprowadzony kolejny werbunek ludności rosyjskiej, w wyniku którego oddział płk. Papenguta został rozwinięty w trzy pułki, liczące ogółem ok. 1,8-2 tys. żołnierzy. Na ich czele stanęli płk N.I. Bektiejew, płk Czernow i płk Papengut. W listopadzie 1932 r. powstańcy wznowili działania wojenne. Zaniepokojeni Chińczycy, uznając, że wsparcie Białych Rosjan jest niedostateczne, zwrócili się o pomoc wojskową ze strony ZSRR. Tymczasem w rejonie miasta Shanshan powstańcy zaatakowali trzy sotnie Kozaków z pułku płk. Papenguta i oddziały chińskie, zadając im duże straty. Inny pułk rosyjski wziął udział w walkach o Turfan, zdobywając miasto. W rezultacie przywódca Hamijskich Sartów Chodża Nijaz ogłosił świętą wojnę (dżihad) przeciwko niewiernym. W lutym 1933 r. oddziały muzułmańskie z całego Sinciangu ruszyły na Urumczi, oblegając miasto pod koniec miesiąca. Pomimo posiłków chińskich z Mandżurii powstańcy wdarli się ostatecznie do Urumczi, rozbijając Chińczyków. Białym Rosjanom udało się jednakże powstrzymać powstańców i wyrzucić ich z miasta, zadając duże straty. W poł. kwietnia 1933 r. w Urumczi doszło do bratobójczych walk pomiędzy chińskimi oddziałami z Sinciangu i rewolucyjnymi oddziałami przybyłymi z Mandżurii, inspirowanymi przez Sowietów.