Wojskami francuskimi maszerującymi na Gdańsk dowodził od 25 lutego marszałek Lefebvre. Na jego siły składały się wojska różnych narodowości (Polacy, Francuzi, Badeńczycy i Sasi), które w sumie liczyły niemal 17 tysięcy żołnierzy. Lefebvre był pozbawiony ciężkich dział oblężniczych, które miały dopiero zostać ściągnięte pod Gdańsk ze Szczecina.

Oblężenie thumb|left|Mapa oblężenia Działania oblężnicze zaczęły się 7 marca od zajęcia Pruszcza przez straż przednią wojsk francuskich i Chełma przez Polaków dowodzonych przez Amilkara Kosińskiego. 10 marca został odcięty dopływ kanału Raduni do miasta, co skutkowało wstrzymaniem pracy młynów wodnych i zwiększyło problemy z zaopatrzeniem miasta w żywność. Pierścień oblężenia na lądzie zamknął się 20 marca, gdy z Mierzei Wiślanej zostały wyparte wojska generała Roquette’a.

26 marca garnizon miasta dokonał wypadu w celu zniszczenia okopów oblężniczych w rejonie Grodziska i Biskupiej Górki, a w efekcie opóźnienia postępów sił oblegających. Wypadu dokonało 1800 piechurów i 1000 kawalerzystów przez Bramę Oliwską i Bramę Wyżynną. Wypad ten nie przyniósł spodziewanych efektów, choć początkowo Prusakom udało się zmusić do odwrotu Badeńczyków. Sytuację opanowali Polacy, którymi dowodził major Jan Weyssenhoff. Nadjechał też sam Lefebvre.