grupę operacyjną, która stała się zalążkiem miejscowej władzy i administracji publicznej.
Planowe osadnictwo polskich i pozostałych przesiedleńców rozpoczęło się dopiero w październiku 1945 r. Nowi osadnicy napływali do Zagórza (dziś Gryfice) z centralnej Polski, tj. z województw: warszawskiego, łódzkiego i lubelskiego oraz zza Buga. W grupie tej także znajdowali się osadnicy wojskowi, którzy na mocy rozkazu nr 111 z 3 czerwca 1945 r. wydanego przez Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego mogli osiedlać się na tzw. Ziemiach Odzyskanych. 27 grudnia 1945 r. w Zagórzu zamieszkiwało już 3597 polskich osadników. Osobną grupę stanowili osadnicy wiejscy, którzy na mocy dekretu z 6 września 1944 r. mogli zasiedlać opuszczone rolne nieruchomości ziemskie.
Porozumienia rządowe w sprawie przesiedleń Akcja przesiedleń była realizowana na mocy porozumień zawartych we wrześniu 1944 r. pomiędzy władzami polskimi a republikami radzieckimi: Ukrainy, Białorusi i Litwy oraz umowy z 6 lipca 1945 r. pomiędzy ZSRR a Tymczasową Radą Jedności Narodowej RP, dotyczącą Polaków i Żydów, z wyłączeniem Ukraińców, Białorusinów i Litwinów, którzy posiadali obywatelstwo polskie i zamieszkiwali na Kresach Wschodnich. Według danych szacunkowych z lat 1945-1948 do Polski przesiedlono ok.