Jako historyk był zwolennikiem teorii o decydującej roli wybitnych jednostek na bieg dziejów; krytykowany przez Jana Nepomucena Fijałka, cieszył się natomiast poparciem (i przyjaźnią) Szymona Askenazego.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (7 listopada 1925)M.P. z 1925 r. nr 262, poz. 1082 „za zasługi, położone na polu pracy społecznej i kulturalnej”. Krzyż Węgierski Zasługi II klasy (Węgry)
Dorobek Ogłosił szereg prac naukowych, m.in.: Societas Jesu et restauratio religionis catholicae in Polonia saeculo XVI (1901) De cardinalatu Stanislai Siestrzencewicz Bohusz, archieppi Mohyloviensis, 1784–1814 (1909) Ostatnie pragnienie Stanisława Siestrzeńcewicza Bohusza (1911) Preliminaria konkordatu z roku 1847 (1911) Cesarz Paweł I i arcybiskup Siestrzeńcewicz Bohusz (1914) Rycerze Maltańscy w Petersburgu (1915) Stolica Apostolska i Święte Przymierze (1918) Cesarz Aleksander I jako mistyk (1923) Jubileusz kardynała Dezyderego Mercier (1924) Arcybiskup Siestrzeńcewicz i Stanisław August w Petersburgu (1928) Tragedia arcybiskupa Felińskiego (1930) Watykan a powstanie listopadowe (1931) W obronie wolności nauki (1933)