Te pierwsze lata rządów Karola były niepomyślne dla Hiszpanii. W 1667 król Francji Ludwik XIV Burbon (mąż siostry przyrodniej Karola, Marii Teresy) wystąpił z pretensjami do hiszpańskich Niderlandów rozpoczynając wojnę dewolucyjną. 24 maja armia francuska pod wodzą Turenne’a wkroczyła do Niderlandów, zdobywając liczne hiszpańskie fortece. Inna armia pod wodzą Wielkiego Kondeusza zajęła tereny Hrabstwa Burgundii (Franche-Comté). Po stronie Hiszpanii stanęły jednak Anglia, Szwecja i Republika Zjednoczonych Prowincji. 2 maja 1668 podpisano więc traktat w Akwizgranie, który oddawał Francji pewne ziemie na pograniczu niderlandzkim. W 1668 zakończyła się też wojna z Portugalią. Traktat lizboński oddawał Portugalii wszystkie jej dawne kolonie. Hiszpania zyskała tylko enklawę w północnej Afryce, port Ceuta. W 1673 Hiszpania przystąpiła do III wojny angielsko-holenderskiej po stronie Republiki Zjednoczonych Prowincji. Wojna zakończyła się niepomyślnie dla Hiszpanii. Traktatem w Nijmegen z 1678 Hiszpania traciła na rzecz Francji Franche-Comté.