Zaproponował Dziurze-Dziurskiemu współdziałanie przeciw Armii Czerwonej, a ten zażądał odwołania skierowania Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej (RONA) w rejon Miechowa, Buska i Jędrzejowa, gdzie miała zająć majątki ziemiańskie w ramach działań przeciwpartyzanckich. Zgodził się także wyjawić Dziurze-Dziurskiemu miejsce i czas pacyfikacji zaplanowanej na 23 lipca w Książu Wielkim, a następnie w tym dniu według relacji Dziury-Dziurskiego wszyscy wraz z wyższym dowódcą SS i policji Wilhelmem Koppem pojawili się na czele kolumny SS w opuszczonej przez partyzantkę AK wsi. Po ustanowieniu przez ruch oporu Republiki Pińczowskiej ponownie spotkał się z Dziurą-Dziurskim 31 lipca 1944 w Dziemięrzycach.

Współorganizował grupy dywersyjne na tyłach Armii Czerwonej. 15 stycznia 1945 kierował ostatnią egzekucją zbiorową w Krakowie na Dąbiu, w której zginęło 79 osób. Przed tą datą został awansowany do stopnia hauptsturmführera. 17 stycznia 1945 dowodził niemieckim konwojem ewakuacyjnym z Krakowa do Ostrawy i dalej na tereny Niemiec, które zostały następnie zajęte przez armię amerykańską.