Po wojnie Poszukiwany po zakończeniu wojny przez Polską Misję Wojskową, ukrywał się od 8 maja 1945 pod sfałszowanym dokumentem na nazwisko byłej żony w Holsztynie (do września 1945), w Wanne-Eickel i na terenie Harzu. Pracował jako robotnik rolny, drwal i kelner. W 1960 aresztowany dzięki pracy wywiadu angielskiego; według innej wersji po zastrzeleniu klienta restauracji w Bochum, w której pracował. Aresztowano również jego kilkunastu współpracowników (w tym Johana Bornholta) z sądeckiej placówki Gestapo, która znajdowała się przy ul. Czarnieckiego 13. Hamann usiłował uciec: prowadzony na przesłuchanie wyskoczył przez okno, ale został ujęty. W procesie w Bochum, toczącym się od 18 października 1965 do 20 lipca 1966, przesłuchano 200 świadków. Prokuratura zgromadziła świadectwa obciążające Hamanna udziałem w 76 zabójstwach i postawiła mu zarzut zamordowania 17 tys. osób narodowości żydowskiej. Został skazany na kilkadziesiąt wyroków dożywocia. Apelację skazanych odrzucił Federalny Trybunał Sprawiedliwości. Sędziowie przyjeżdżali na wizje lokalne do Polski (odwiedzili miejsca kaźni na Sądecczyźnie, zarejestrowali zeznania świadków masowych egzekucji). Do świadków w procesie w Bochum należeli adwokat Stanisław Długopolski i Jan Bednarek.