Hwarang – grupa młodych arystokratów w dawnej Korei wychowywanych do późniejszej służby państwu.
Nazwa i pochodzenie Nazwa hwarang oznacza po koreańsku „kwiat młodości” lub „kwiat młodego rycerstwa”.
Grupę hwarangów utworzono w państwie Silla przed zjednoczeniem trzech królestw (668 n.e.). Najprawdopodobniej zaczątki hwarangu sięgają czasów plemiennych, kiedy to grupy młodzieży przygotowywano do służby państwu podczas wojny. Bezpośrednie założenie hwarangu przypisuje się królowi Jinheung Taewang (Chin Heung lub Chinhŭng), który wstąpił na tron państwa Silla w 540 n.e. Hwarangowie przestali istnieć wraz z końcem dynastii Silla w roku 935 n.e.
Filozofia buddyjska a hwarangowie Na edukację hwarangów duży wpływ miał buddyzm, mocno przesiąknięty taoizmem i miejscowym animizmem oraz przede wszystkim konfucjanizmem, który wyznaczał stosunki społeczne w ówczesnej Korei. Ta organizacja została poświęcona buddzie Mireuk (Mirŭk) (sanskryckie: Maitreya) a buddyjscy mnisi często nauczali młodzież wpajając jej wartości filozoficzne oraz postawę miłosierdzia i współczucia.