Ten rodzaj edukacji był skuteczny. Hwarangowie stali się przykładem wszystkiego, co najlepsze w koreańskim wzorcu wychowawczym przez ponad 1000 lat.
Sztuki walki w hwarangu Żadne zapisy nie przedstawiają szczegółowo sztuki walki praktykowanej w hwarangu. Badacze nie ustalili, czy hwarangowie mieli specjalne określenie na swoje techniki walki bronią. Sztuki wojenne uprawiane przez nich, to głównie władanie mieczem, łucznictwo i walka włócznią, przy czym szczególny nacisk kładziono na łucznictwo.
Grupie hwarangów powszechnie przypisuje się ćwiczenie sztuk walki kwonbop, subak i taekkyeon.
Podczas panowania dynastii Silla nastąpił wielki rozwój chińskich sztuk walki (po koreańsku kwonbop – odpowiednik chińskiego chuanfa). Koreańczycy przez poprzednich kilkaset lat nazywali swoje umiejętności uderzania gołymi rękami i chwytów subak. Najprawdopodobniej więc w hwarangu ćwiczono subak i chińskie sztuki walki. Nie można jednak tego stwierdzić jednoznacznie.
Historyczny hwarang nie ma bezpośredniego związku z taekwondo ani z innymi współczesnymi sztukami walki w Korei.
Hwarang w kulturze
O hwarangu krążyło wiele legend. Odegrały one podobną rolę w Korei, jak legendy o królu Arturze w Anglii.