Legendy były bardzo sugestywne, dlatego istnienie hwarangu wydaje się lepiej udokumentowane.
Na idee głoszone w hwarangu niejednokrotnie powołują się współcześni praktycy koreańskich sztuk walki, wywodząc ich zasady z pięciu zasad kodeksu hwarangów. Mimo legend, nie ma historycznego usprawiedliwienia powszechnego poglądu, że hwarangowie mają taki związek z współczesnymi sztukami walki jak samurajowie w Japonii, gdyż dostępne źródła nie potwierdzają tej opinii. Wszelako mistrzowie sztuk walki uważają, że przed istnieniem hwarangu, koreańskie sztuki walki pozbawione były wymiaru filozoficznego, dopiero poświęcenie hwarangu buddzie Mirŭkowi (skt. Maitreya) przyczyniło się do zmiany. Według Choi Hong Hi subak uzyskał nowy wymiar przez wchłonięcie zasad hwarangu, a nowa idea wzniosła prostą walkę na nogi do poziomu sztuki.
Od nazwy hwarang pochodzi nazwa sztuki walki hwarangdo oraz nazwa jednego z układów formalnych w taekwondo ITF i GTF.
Do hwarangu nawiązują organizacje harcerskie lub skautowskie w Korei.
Struktura hwarangu Szeregowi wojownicy nazywani byli rang do. Dowódcami oddziałów byli hwa rang – mistrzowie sztuk walki, dowodzący od 500 do 5000 wojowników. Wodzem naczelnym korpusu był ku son – mistrz sztuk walki.