Nieporozumienia dotyczące hwarangu i sprostowania Hwarangowie nie tworzyli klasy wojowników. Mogli zostać regularnymi żołnierzami, lecz dopiero po opuszczeniu hwarangu. Hwarang nie był częścią armii Silli. W przeciwieństwie do samurajów, nie tworzyli osobnej klasy społecznej. Przynależność do hwarangu nie była dziedziczna. Nie kładli głównego nacisku na walkę wręcz, lecz raczej szkolono ich w łucznictwie i szermierce. Hwarang nie był ich drogą życia: opuszczali go, gdy stawali się starsi. Przypominali nieco japońskich yamabushi, trenując w górach i na pustkowiach. Nie byli jednak mnichami i nie pozostawali w górach. Pomimo zasad, jakimi się kierowali hwarangowie, sytuacja w ówczesnej Korei oraz legendy świadczą o tym, że brali udział w walkach.
Historyczny hwarang nie ma bezpośredniego związku z taekwondo ani z innymi współczesnymi sztukami walki w Korei. W roku 1960 bracia Lee Joo-bang i Lee Joo-sang otworzyli pierwszą szkołę walki hwarangdo w Korei. Choć nazwa upamiętniała hwarang, bracia Lee uczyli się yusul, koreańskiej walki podobnej do jiu-jitsu i prawdopodobnie hapkido od buddyjskiego mnicha Suahm Dosa, mieszkającego w świątyni Yang Mi Ahm niedaleko Seulu.
Zobacz też hapkido hwarangdo taekkyeon taekwondo tangsudo yusul
Przypisy
Kategoria:Historia Korei