W dniach 22–25 grudnia 1914 r., miała miejsce krwawa bitwa pod Łowczówkiem. Wieruszewski był jednym z 342 rannych, trafił go odłamek pocisku artyleryjskiego, był ranny w obie nogi. Ciężko ranny „Zagończyk” do 1 maja 1915 r. leczył się szpitalnie w Kętach. Był jednym z sześciu uczestników bitwy odznaczonych złotym Medalem Waleczności. Do 5 pułku piechoty powrócił w maju 1915 roku, już w stopniu sierżanta. 1 stycznia 1917 roku otrzymał awans na chorążego. Wiosną 1917 był oddelegowany z 5 pp do Krajowego Inspektoratu Zaciągu do Wojska Polskiego. 9 lipca 1917 r. odmówił złożenia przysięgi Niemcom. Jako oficer, po odmowie złożenia przysięgi został internowany w Beniaminiowie. W obozie internowania przebywał do 21 marca 1918 roku, a następnie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej na terenie Dąbrowy Górniczej.