1860–1905), lecz na większą skalę krążowniki napędzane turbinami zaczęły wchodzić do służby od 1909 (R. Gardiner, Conway’s... 1906–1921).. Nastąpiła też stopniowa zmiana opalania kotłów z węgla na paliwo płynne, co spowodowało brak zasobni węglowych jako części systemu ochrony podwodnej burt. Wykształcone w tej postaci krążowniki nazwano następnie lekkimi (ang. light cruiser), w opozycji do znacznie większych i silniejszych krążowników pancernych, które w tym okresie zaprzestano już budować. Nowa nazwa klasy pojawiła się najpierw w Wielkiej Brytanii w 1912, na określenie nowo budowanych niewielkich krążowników typu , wyposażonych w pancerz burtowyTyp Arethusa początkowo określony był przez I Lorda Admiralicji W. Churchilla jako „lekkie krążowniki pancerne” (light armoured cruisers), następnie nazwę klasy skrócono do krążowników lekkich – R. Gardiner, Conway’s... 1906–1921, s. 55. Rocznik flot z 1912 Brassey’s Naval Annual używa jeszcze terminologii: krążownik II / III klasy i „lekki krążownik pancerny”.. Brytyjczycy podzielili następnie ogół posiadanych krążowników na klasy krążowników oraz krążowników lekkich, określając jako krążowniki lekkie także starsze okrętyS. Patjanin i in., Kriejsiera..., s. 7, A. Preston, Cruisers..., s. 20. Brak było wyraźnej definicji, lecz jako krążowniki lekkie określono okręty poniżej ok.