mimo dwukrotnych najazdów Jana bez Ziemi (1209, 1212) utrzymał niezależność Szkocji.

W roku 1178 Wilhelm ufundował dla grupy benedyktynów z Elso opactwo Arbroath, miejsce późniejszej „Deklaracji z Arbroath”. Opactwo konsekrowane było w roku 1197 i poświęcone zamordowanemu w 1170, a kanonizowanemu w 1173 Tomaszowi Becketowi arcybiskupowi Canterbury, którego król znał z wcześniejszych spotkań na dworze angielskim.

Wilhelm I Lew zmarł 4 grudnia 1214 r. w Stirling, a leży pochowany w ufundowanym przez siebie opactwie Arbroath. Jego panowanie było najdłuższe w historii Szkocji. Następcą Wilhelma został jego syn Aleksander, jako Aleksander II 1214–1249.

Przydomek Wilhelm nie był znany jako Lew podczas życia, przydomek ten nie miał związku z jego nieustępliwym charakterem czy też siłą osobistą. Przydomek ten nadano mu ze względu na jego dążenie do doskonalenia systemu prawnego. Był on więc „lwem prawa” (Leo justiciae)Tamże, s. 45.. Jego godłem był czerwony lew prezentujący się na żółtym tle. Chorągiew ta stała się królewskim sztandarem Szkocji. Brytyjski monarcha nadal go używa, kiedy jest w Szkocji. Lew jest również częścią godła Zjednoczonego Królestwa.