Po śmierci Filipa, w 34 Cezarea została włączona do prowincji Syrii. W 61 król Herod Agryppa II przemianował miasto na Neronias, na cześć cesarza Nerona. Nazwa ta została jednak odrzucona w 68. Podczas I wojny żydowsko-rzymskiej, Wespazjan uczynił w lipcu 67 w Cezarei bazę swoich wojsk, które stąd wyprowadziły natarcie na Tyberiadę i Galileę.
W 361 cesarz Julian Apostata wszczął reformę religijną w Cesarstwie Bizantyńskim, dążąc do przywrócenia greckiej pogańskiej wiary jako religii państwowej. W Cezarei usunięto wówczas posąg Chrystusa.
Czasy podbojów arabskich i krzyżowców W okresie podbojów arabskich, w 635 cesarz Herakliusz uzyskał w Paneas korzystne warunki kapitulacji po przegranej bitwie z wojskami Chalid ibn al-Walidem. Rok później, przez miasto ponownie przechodziły wojska bizantyńskie zmierzające do miejsca bitwy nad rzeką Jarmuk. Po podboju Palestyny przez wojska muzułmańskie, miasto Paneas bardzo szybko upadło. Była to niewielka miejscowość graniczna, posiadająca jednak duże znaczenie wojskowe z powodu swojego strategicznego położenia na północnej granicy Palestyny. Wraz z przeniesieniem stolicy Kalifatu z Damaszku do Bagdadu, miasto Paneas stało się prowincjonalnym zaściankiem. Pod koniec IX wieku miasteczko było znane jako Madinat Al-Askat.