Od 1967 roku rozpoczął pracę naukową na Wydziale Wiertniczo-Naftowym Akademii Górniczo-Hutniczej. Pełnił między innymi funkcje prodziekana i dziekana wydziału, zastępcy dyrektora, dyrektora i przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Wiertniczo-Naftowego. W 1971 roku otrzymał stanowisko docenta, w 1987 roku tytuł profesora nadzwyczajnego, zaś w 1992 profesora zwyczajnego. Od 1982 roku był członkiem Sekcji Górnictwa i Wiertnictwa Otworowego Polskiej Akademii Nauk, w latach 1991–1993 zastępcą przewodniczącego Sekcji. Jego dorobek naukowy obejmuje około 90 publikacji naukowo-badawczych, 80 prac naukowych i 19 patentów oraz promocję ośmiu doktoratów. Był członkiem wielu instytucji i stowarzyszeń naukowych, w tym: Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk o Ziemi; Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazownictwa; Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych; Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Techniki Geologicznej Polskiego Towarzystwa Balneologii, Balneoklimatologii i Medycyny Fizykalnej. Współpracował z Instytutem Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego i Akademią Rolniczą w Krakowie.