W końcu lipca 1940 roku został dowódcą 2 Korpusu Strzeleckiego wchodzącego początkowo w skład Nadbałtyckiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, a następnie Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Korpusem tym dowodził w czasie ataku Niemiec na ZSRR, walcząc w Mińska, nad rzeką Berezyną i w walkach w rejonie Smoleńska. W sierpniu 1941 roku został dowódcą samodzielnej grupy wojsk Frontu Briańskiego, której zadaniem był kontruderzenie na wojska 2 Grupy Pancernej gen. Guderiana. Działania tej grupy spowolniły ruch wojsk niemieckich na kierunku smoleńskim.
W dniu 23 października 1941 roku został mianowany dowódcą 50 Armii, której zadaniem była obrona Tuły. W listopadzie wojska niemieckie złamały obronę w rejonie Tuły, zajmując w dniu 22 listopada Stalinogorsk. Spowodowało to, że został odwołany ze stanowiska, a w dniu 19 grudnia 1941 roku aresztowany, a następnie skazany przez sąd wojenny na 5 lat pobytu w łagrze oraz pozbawiony został stopnia i wszelkich odznaczeń. W styczniu 1942 roku decyzją Prezydium Rady Najwyższej ZSRR wyrok anulowano.
Od lutego 1942 roku pozostawał w dyspozycji Dowódcy Zachodniego Kierunku Strategicznego.