Już pierwsze testy wykazały, że dla nowej broni trzeba będzie opracować nową amunicję. Okazało się, że pociski standardowych naboi pistoletowych i pośrednich mają pod wodą zasięg skuteczny rzędu metra. Nowo opracowany nabój o łusce długości 40 mm miał pocisk o długości ~110 mm (całkowita długość naboju 145,5 mm). Dzięki tak wydłużonemu kształtowi pocisku udało się osiągnąć zasięg skuteczny na głębokości 5 metrów sięgający 17 metrów.
Nowym nabojem strzelał pistolet opracowany w Centralno-Naukowym Instytucie Mechaniki Precyzyjnej Przemysłu Maszynowego (CNIIToczMasz) przez W. Simonowa, O. Krawczenke i I. Krasinowa. Pod względem konstrukcyjnym był to typowy deringer wyposażony w blok czterech luf z których kolejno wystrzeliwane były pociski. Ładowanie broni odbywało się po „złamaniu lufy”, przy pomocy czteronabojowych ładowników. Nowej broni nadano oznaczenie Специальный Подводный Пистолет (СПП-1) czyli „Specjalny Podwodny Pistolet (SPP-1)”.