W następnych latach SPP-1 razem z przeznaczonym do strzelań podwodnych karabinem automatycznym APS stał się podstawowym uzbrojeniem radzieckich płetwonurków. Do rozpadu Związku Radzieckiego w 1991 SPP-1 miał status broni tajnej. Po odtajnieniu stał się jedną z propozycji eksportowych rosyjskiego przemysłu zbrojeniowego. Odpowiednikiem SPP-1 używanym przez armie NATO jest niemiecki pistolet HK P11.
Wersje SPP-1 – pierwsza wersja konstrukcyjna z drewnianymi okładkami rękojeści. SPP-1M – wersja zmodernizowana z okładkami rękojeści z tworzywa sztucznego. Powiększony kabłąk spustu i skrzydełko bezpiecznika.
Opis konstrukcyjny Pistolet SPP-1M jest bronią powtarzalną, czterostrzałową. Mechanizm spustowy kurkowy, z samonapinaniem. Kurek obrotowy kolejno uderza w iglice kolejnych gładkich luf. SPP-1 posiada charakterystyczny, duży kabłąk spustowy (ułatwia strzelanie w rękawicach). Nastawny bezpiecznik skrzydełkowy z lewej strony szkieletu.
Bibliografia
Linki zewnętrzne Modern Firearms: SPP-1 underwater pistol (Russia)
Kategoria:Pistolety wielolufowe Kategoria:Radzieckie pistolety