Prototypy te otrzymały oznaczenie fabryczne Model 75E (w wojsku nazwane Y1P-36) i wprowadziły też inne ulepszenia, jak podwyższenie oszklenia kabiny i oszklenie boków w tylnej części. Uzbrojenie stanowił 1 wkm 12,7 mm i 1 km 7,62 mm, umieszczone nad silnikiem, zsynchronizowane ze śmigłem. Trzy zamówione Y1P-36 zostały dostarczone w lutym 1937 roku i dzięki bardzo dobrym wynikom prób, zostały zatwierdzone przez siły zbrojne USA jako wzorzec do produkcji seryjnej, pod standaryzowanym oznaczeniem P-36.
Produkcja i rozwój W lipcu 1937 roku lotnictwo amerykańskie zamówiło 210 egzemplarzy wersji P-36A (numery fabryczne 38-1 do 38-210), z których pierwsze wyprodukowano w kwietniu 1938 (był to wówczas największy kontrakt dla amerykańskiego lotnictwa od 1918 roku). Samoloty te, o oznaczeniu fabrycznym modelu 75L, różniły się od 75E głównie dodatkowym zbiornikiem paliwa 217 l w kadłubie i trzypłatowym śmigłem Curtiss Electric. Od 17. samolotu zastosowano mocniejszy silnik R-1830-17 o mocy 1200 KM. Wyprodukowano jednak tylko 180 P-36A, a pozostałe 30, dostarczone w listopadzie 1938 i różniące się dodaniem dwóch karabinów maszynowych 7,62 mm w skrzydłach, oznaczono jako P-36C.