Od roku 1911 związał się z lwowską Szkołą Politechniczną (w 1920 r. przemianowaną na Politechnikę Lwowską), w której wykładał aż do przejścia na emeryturę w roku 1934. Wcześniej, jeszcze w roku 1904, zaprojektował łańcuch rektora Szkoły Politechnicznej. Zatrudniono go na stanowisku kierownika katedry rysunków odręcznych i ornamentacyjnych. Przedmiotem wykładów były rysunki zdobnicze, stylizowanie form, dekoracje wnętrz oraz dzieje urządzania i wystroju domu mieszkalnego od starożytności po współczesność. Tematyka zajęć wiązała się z faktem, że zarówno w pracy pedagogicznej, jak i w jego własnej praktyce twórczej współcześnie rozumiana architektura wnętrz odgrywała znaczącą rolę. W latach 1916–1918 sprawował funkcję dziekana Wydziału Architektury, a w latach 1919–1920 prodziekana, od 1919 r. był kierownikiem katedry rysunków zdobniczych i dekoracji wnętrz. W roku 1919 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Po roku 1918 propagowanie secesji wywołało ostry konflikt z nastawionymi nowocześnie studentami, co doprowadziło nawet do bojkotu jego zajęć. Prowadził też w latach 1928–1934 wykłady na Wydziale Ogólnym Politechniki dla kandydatów na nauczycieli szkół średnich oraz dla seminariów nauczycielskich.